squirrel

 

 

      เนื่องจากปุ้ยได้มีโอกาสไปเจอบทความภาษาอังกฤษฉบับหนึ่งเกี่ยวกับกระรอกตัวน้อยของพวกเรา 
ในเนื้อเรื่อง(เล่าคร่าว ๆ นะคะ) บอกเกี่ยวกับความทรมานของกระรอกเทา ความเจ็บปวด ทรมานที่ว่านี้
มาจาก ตัว Warble หรือ เห็บหมัด แมลงดูดเลือดชนิดหนึ่งแต่ว่ามันมีขนาดใหญ่กว่าเห็บหมัดของสุนัขมากและที่สำคัญเจ้า Warble นี้สามารถติดคนได้ด้วย เจ้าตัวนี้มันจะเริ่มกัดและฝังตัวอยู่บนผิวหนังของกระรอกของคุณเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ และสร้างความเจ็บปวดให้กับกระรอกเป็นอย่างมาก เนื่องจากผิวหนังบริเวณนั้น จะอักเสบบวมแดง ผิวหนังจะบวมขึ้นเรื่อย ๆ ตามขนาดของตัวหนอน หรือ warble ที่โตขึ้นทุกวัน ขนบริเวณนั้นจะร่วงหมด ผิวหนังจะหยาบกร้านคล้ายกับเป็นโรคเรื้อน และในระยะหนึ่งก็จะลุกลามไปยังบริเวณผิวหนังใกล้เคียง เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ จนกระรอกของพวกเราไม่สามารถทนได้ และเสียชีวิตในที่สุด

ตัวนี้กำลังอยู่ในขั้นลุกลาม จะเห็นได้ว่า มันมีลักษณะเหมือนดักแด้ เนื่องจากผิวหนังบริเวณนั้นจะอักเสบ

เมื่ออักเสบเต็มที่จะน่ากลัวแบบนี้แหละคะ เพื่อน ๆ
ตัวหนอนด้านในจะเจริญเติบโตกัดกินผิวหนัง เลือดและเนื้อเยื่อต่าง ๆ ของกระรอกเราแล้ว

ตัวนี้กำลังแย่แล้วคะ เพราะบาดแผลกินผิวหนังไปเป็นบริเวณกว้าง
ผิวกระรอกตอนนี้ก็เหมือนเป็นขี้เรื้อนแล้วด้วย

ผิวหนังของตัวนี้เป็นเหมือนแผลผุผอง
เนื่องจากกระรอกของเราชอบเกาเมื่อระคายเคืองในระยะแรก ๆ
เค้าจะเกาบาดแผลแต่หารู้ไม่ว่ามันจะยิ่งทำให้ลุกลามไปอีก 

 

เรื่องราวที่ปุ้มปุ้ยอยากจะนำเสนอกับเพื่อน ๆ ในวันนี้

เป็นเรื่องราวของกระรอกตัวน้อย กับครอบครัวน้องเหมียว

ซึ่งจะว่าไปแล้ว ดูน่าฉงนอยู่เหมือนกันที่สัตว์ 2 ชนิดที่ดูเหมือนจะเป็นศัตรูกัน

กลับปรองดองกัน เอื้อเฟื้อ และ อารีกัน อย่างไม่แบ่งแยก

ดูทีไรก็แอบซึ้งใจทุกที

หากเราทุกคนรักกัน ไม่แบ่งแยกกันบ้างก็คงจะดีไม่น้อยเลย

(แอบนอย ๆ สถานการณ์บ้านเมืองเล็กน้อย)

ยังไง ก็ตามหวังว่า ภาพชุดนี้คงให้ข้อคิด และ ความบันเทิงต่อหัวใจแฟนคลับบล๊อกกระรอกได้ไม่มากก็น้อยนะคะ

ขอขอบคุณ เครดิต ภาพจาก เว็บไซด์ google ด้วยนะคะ

สุดท้ายนี้เพื่อน ๆ คนไหนเล่นFacebook สามารถติดตามความเคลื่อนไหวของบล๊อกได้อีกทางนะคะ

โดยการพิม Littlessquirrel@Exteen แล้วกด Like ได้เลยนะคะ

กินนม ๆๆๆ

แม่แมว: เอ๊ะ!!! ลูกชั้นหน้าแปลก ๆ นะเนี่ย งง

หิวจังเลย

ลูกแมว: นี่ออกมาได้แล้ว จะกินนมมั่ง กินอยู่ตัวเดียวเลย ออกมานะ อ๊ากก!!!

กระรอก: ไม่ออก ไม่ออก ยังไม่อิ่มเลยนะ จ๊วบ ๆๆๆ                                  

ตอนนี้ปุ้ยเลี้ยงกระรอกมาได้ 5 ปีกว่าแล้ว

ประสบการณ์ที่ผ่านมาได้สอนให้ปุ้ยเรียนรู้อะไร หลาย  ๆ อย่าง

การที่ได้ดูแลใครสักคน มันทำให้เราใจกว้าง นึกถึงคนอื่นก่อนตัวเองเสมอ

และจากการทำบล๊อคกระรอกนี้ทำให้ปุ้ยรู้สึกมีความสุขที่ได้แบ่งปันหลาย ๆ สิ่งให้คนอื่นได้รับรู้

ทำให้ปุ้ยรู้สึกว่า นอกจาก ทำให้ชีวิตเล็ก ๆ มีความสุขแล้ว ตัวของเราเองก็มี่ความสุขเช่นกัน

แม้ว่าบางครั้ง จะต้องเสียใจ และเป็นทุกข์ แต่นั่นมันก็ทำให้ปุ้ยมีประสบการณ์มากขึ้น

และเข้มแข็งมากขึ้นด้วย แม้ว่าจะต้องสูญเสียบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญไป

แม้ว่าตอนนี้ปุ้ยจะเหลือลูก ๆ  อยู่เพียง 2 ตัวเท่านั้นคือ ยุ่ง และ มารีโอ้

แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความตั้งใจที่จะดูแลเค้าน้อยลงเลย กลับยิ่งคิดว่า ปุ้ยจำเป็นต้องดูแลเค้าให้ดีที่สุด

และต้องดูแลเค้าตลอดชีวิต แม้ว่าต้องแลกมาด้วยอะไร ปุ้ยจะพยายามทำให้ดีที่สุด

  

  

  

  

  

  

  

ยืนดีดีนะ เดี่ยวหล่น

 

  

  

  

  

  

  

  

  

  

ลงไปได้ไหมเนี่ย???? หนักหัวอ่ะ

  

  

 

 

 

 

นิดหน่อย ทนได้

 

หลับปุ๋ยเลย

 

 

 

 

หาวแล้วก้อนอนต่อ 555

 

 

 

 

 

 

 เอามารีโอ้จับใส่กล่อง ข้อหาหมั่นใส้ 555